اینجا دانشگاه...صدای من!

2010-12-25T19:40:00.000-08:00

آدم بره بمیره بابا! آخه چه کاریه زندگی کنه الکی؟

مثلا" مینیمال

2010-08-23T14:15:00.000-07:00

این فیلما که بچه های فسقل خیلی توشون حکیمن و حرفای فسلسوفانه می زنن و بزرگترا رو به فکر وا می دارن،

می تونن تعریف دقیقی از حالت تهوع باشن!

سخنی با آفریدگار

2010-08-22T00:25:00.000-07:00

دیگه کم کم خود سانسوری توی این وبلاگ داره به حلقم می رسه و کلا" نمی دونم چه تیپ نوشته هایی اینجا بنویسم.
فعلا به غرغر بسنده می کنم تا ببینیم بعدا" چی پیش میاد.
*
من واقعا" نمی دونم این چه مَرَضیه که دخترا -هرچقدرم تیریپ مستقل و غیر احساسی و مغرور و دور از دسترس و فلان باشن- دارن که تا یه آدمی مهم میشه براشون (حالا گیریم مهمترین!) همه ی زندگیشون رو با اون آدم تنظیم می کنن و کلا" در همه ی سوراخ سنبه های برنامه های زندگیشون رسوخ می کنه و اینا! اونوقت این پسرا -هر چقدرم که شیدا و عاطفی و بهمان باشن- باز صد در صد اینوَری نمیشن!
حالا من نمیگم این خوبه یا اون بده ها! میگم آخه چه مشکلی در آفرینش بوده که یا این باید خودشو بزنه که چرا من همه جا مرسوخ نیستم، یا اون باید خودشو آویزون کنه که دست از سرم وردار بذار به بقیه ی زندگیمم برسم؟
هان؟ خدا؟ جوابی داری؟

2010-04-09T23:37:00.000-07:00

آقا هی شلوغ پلوغ شد و حرف تو حرف اومد و از زمین و آسمون برامون رسید، نشد سرِ فرصت، همون 23 فروردین که تولدم بود براتون نطق کنم.
.
حالا هم غرض از مزاحمت اینه که نخیر، من همین طوری از راه نمی رسم به هر عددی که دمِ دستمه بگم خوب و خوشگل و دوست داشتنی که مثلا" انرژی مثبت بدم و اون سال بیاد یه حالی بده و تر و تمیز جاشو بده به سال بعد و باز از اول به همین ترتیب! اینکه گفتم بیست و چهار سالگیم رو دوست دارم دلیل داشت. به شرح ذیل:
.
* از یک طرف می دونیم که سال های 88 و 90 هر دو بسیار خفن هستند و امسال که سال 89 باشه بین این دو سال واقع شده.
* از طرف دیگه همه می دونیم که اعداد 23 و 25 هر دو اعداد بسیار شیک و قابل توجهی می باشند. 24 هم همونطور که مستحضرید، بین این دو واقع می باشد.
.
بله، پس می بینیم که بیست و چهار سالگی بنده که مقارن با سال 89 هستند، از دو سو "بین الخفنین" نام گرفته و از سوی پروردگار جهانیان مورد رحمت می باشند.
.
پ.ن: هر چند از اول سال تا حالا خیری ازش ندیدیم. ولی باشد که تا آخر سال جبرانِ کاستی ها شود. ان شاء الله!

2010-02-07T01:10:00.000-08:00

شاید باورش براتون سخت باشه، ولی من جدی جدی می شناختم یه آدمی رو که رفته بود برای اون یکی کامنت گذاشته بود: "خوفی اجیجم؟"

یعنی با چشمای خودم دیدما! حتی یه بارم بهش گفت عجقم.

تازه کجاشو دیدی؟ طرف پسر بود.
دیگه حرفی ندارم.

2009-12-13T12:09:00.000-08:00

سؤالی که جدیدا" برام پیش اومده اینه که مثلا" برای خدا فرقی می کرد که ضایعات بدن (مثل عرق و فلان و بهمان) رو خوشبو بیافرینه؟ یعنی اگه ترکیباتشون رو طوری در نظر می گرفت که اینقدر نفرت انگیز نباشن چی می شد مگه؟؟
و جواب احتمالیم اینه که شاید انسان اولیه با این ترکیبات مشکلی نداشته و به نظرش هیچَم نفرت انگیز نبوده. خدا هم نمی دونسته بعدا" نظر آدما عوض میشه که! شایدم اصلا" بهش فکر نکرده، کارای مهم تری داشته...

2009-10-07T22:50:00.000-07:00

اونقدر همه چيز تغيير كرده كه دارم كم كم خاطره هامم فراموش مي كنم... اتفاقاتي رو كه خودم هم نقشي توشون داشته م، با دهن باز گوش
مي كنم و مي پرسم: خب؟ بعدش چي شد؟ :))
.
يه كشف جديدم اينه كه سال هاي اول دانشگاه ما مثل دبيرستان خارجي هاست. اون جو بچگانه و دو دسته شدن آدمها و لوزر يا كول(!) بودنشون... اون قهقهه ها و بدجنس بودن ها و مسخره كردن هر كسي و چيزي كه سخره پذير باشه...
شايد زياد جالب نباشه كه اين بچه بازي هاي ما ميفته توي دوراني از زندگيمون كه قراره آدم هاي جدي تري باشيم. شايدم زياد فرقي نداشته باشه، يا حتي جالب و دوست داشتني باشه، اگه نظرمون اين باشه كه براي بزرگ بودن و منطقي رفتار كردن خيلي وقت هست و چند سال ديرتر بهش رسيدن خيلي هم جذابه.
.

پ.ن: مي خوام برم تو خط نوشته هاي بي نتيجه گيري. حرفاي بدونِ ته!
خب اين اوليشه :)

2009-08-29T03:05:00.000-07:00

* زندگي يه كم پيچيده شده. تا حالا تو شرايط مشابه نبوده م.
* دوستام يكي يكي ميرن، هيجانش مال اوناس، همذات پنداري و ترس و دلتنگيش مال من! شورشو در آوردم واقعا"!
* با ثمين دعوام شد چون اس ام اس غير ضروري زده بود! آيم گويينگ كريزي رسما"!
* نمره ي پروژه م هم رد شه، ديگه صدايي ندارم از دانشگاه. نمي دونم اسم اينجا رو عوض كنم يا آدرسش رو...
* ماه رمضون امسال از هميشه رو اعصاب تره! باز سالهاي پيش يه جو خوبي داشت... "ربنا" رو دوست داشتم گوش كنم... بعدشم بريم بيرون چرخ بزنيم و حليم بخوريم و ... امسال ولي تنها چيزي كه مي فهمم ازش، اينه كه وقتي بيرونم نمي تونم چيزي بخورم و معده م درد مي گيره و حوصله ي كارامو ندارم. وقتي هم افطار ميشه، ديره و ترافيكه و...
* از بس مي ترسيدم بيكار شم يه عالمه كار ريخته م سر خودم و كلي كار ديگه هم تو برنامه س! سه شبه كه درست حسابي نخوابيدم و الانم به جاي خوابيدن دارم بعد از صد سال وبلاگ آپ مي كنم!!
چيه مگه؟ حالا يه شب هم غرغر بشنويد! هميشه كه نميشه به به و چه چه كنم! اصلا" وبلاگ به همين يه درد مي خوره! اعصاب ندارما!

2009-08-25T00:25:00.000-07:00

چه بگويم؟

گاهي هست حرفِ دل هايي كه هوس نوشتنشان باشد، ولي غم تلخ اين روزهايمان آنقدر نافذ است كه انگار بديهي ست هر چيز ديگري بگويم خيانت كرده ام.
اين سكوت براي همين به جان خودم و صفحه ام افتاده... واگرنه يكي از بهت آور ترين شرايطي كه هرگز فكر نمي كردم، احاطه ام كرده و باز هم بايد تصميم سختي بگيرم... نوشتن مي توانست كمكي باشد، كه حالا ديگر نيست...

2009-06-20T02:33:00.000-07:00

چرا اين كابوس لعنتي تموم نميشه؟؟
چرا اين شب ابدي سايه شو جمع نمي كنه؟
پس چرا اين شنبه ي بيست و سه ي خرداد نمياد كه جوگير شيم (يا نشيم و جوگير ها رو مسخره كنيم) و سبز بپوشيم و بريزيم تو خيابونا و شادي كنيم (يا فقط تماشا كنيم و به حركات جلف جوگير ها بخنديم و سر تكون بديم)؟
چرا صبح نميشه كه برم دستامو كاسه ي پر از آب كنم و محكم بپاشم توي صورتم كه رد سفيد اشكم پاك بشه؟ چرا خنكي صبح اينقدر دوره؟؟ :((
چرا اين اشكا ابدي شدن؟؟ چرا همه چيز اينقدر غير قابل باوره؟ چرا همسن و سال هاي من، خواهر و برادراي من، دارن هر روز تو خيابونا مي ميرن؟! چرا ديگه تا ابد، تا آخر، هميشه جاشون خاليه؟؟
چرا يهو همه چي اينقدر پيچيده شد؟ چرا حرفاي انقلابي پدرمادرامون خاطره هاي بيرنگ نموند؟
.
هيچ كدوم از اين اتفاقات رو نمي تونم باور كنم... هرگز فكر نمي كردم اشكها و غصه هام از مشكلات شخصي و درسي و نهايتا" عاطفي فراتر بره! اين غم بزرگ كه ايران رو بلعيده بدجوري داره خفه م مي كنه...

2009-06-04T02:36:00.000-07:00

من رأي مي دهم.

2009-04-25T10:20:00.000-07:00

بيست و سوم فروردين، بيست و سه ساله شدم! :)
از اونجايي كه اين اتفاق فقط يه بار در طول زندگي آدم مي افته هر جا رفتم با هيجان اعلامش كردم... استادم غصه دار شد كه وقتي هشت سالش بوده اين چيزا رو نمي فهميده! :پي
.
سالي كه گذشت رو خيلي دوست داشتم. واقعا" زياد. پر از اتفاقات جديد و جالب بود... خيلي بيشتر از قبل خودم رو شناختم...
ولي بازم سالي كه پيش رومه قراره خيلي خيلي بهتر باشه :) يعني منتظرم كه اينطور باشه!
.
پ.ن: خوب نيستم اين روزا. گم شده م باز.

2009-02-03T00:41:00.000-08:00

نمي تونم سوت بزنم و نفهميده(!) بگيرم اين تلنگري كه خورده م رو! :(
فرندز كه ديده ي؟ تولد سي سالگي ريچل هم كه يادته؟
خب بدجوري راست ميگه لعنتي! :(
تا سي سالگي وقت دارم برسم به اين چيزايي كه امروز آرزومه...
و تا چند ماه ديگه كه بيست و سه ساله بشم، هفت سال مي مونه برام! فقط هفت سال!
مي ترسم كافي نباشه براي اين همه آرزوي ريز و درشتم... در واقع دقيق تَرِش مي شه 4 آرزوي بزرگ و 7،6 تا آرزوي كوچيكتر...
.
اگه سي ساله شده باشم و به اونجا كه مي خوام نرسيده باشم، هر چقدر هم پشت در اتاقم "هپي برتدي" بخونيد بيرون نميام... گفته باشم از الان!

2009-01-15T22:50:00.000-08:00

توي بك گراند اون عكسِ جديد (كه هيچ دوستش ندارم) هم همين صفحه ايه كه الان جلوي منه:

You walked as if
You didn't have the heart to leave the house.
You are starting as if
You were waiting and could not see
You are the earth suffering in silence
full of un-uttered words.
You walk still waiting
Love is in your blood

اول دي هم نوشتمش... گفتم استرس دارم، اين "دي" قراره بهترين باشه...

*******

پ.ن 1: 3 روز مونده... :( شايدم بهترينه و من نمي فهمم الان.

پ.ن 2: مي دونم، نا مفهومه! ولي فعلا" حوصله ندارم چيزاي مفهوم بنويسم. جدي نگيرين...
پ.ن 3: فردا آخرين امتحانمه... نگرانم :(

پ.ن 4: چرا دارم اينا رو مي نويسم؟؟ "ن" پرسيد پشيموني؟ گفتم نه!

2009-01-10T22:26:00.000-08:00

بدتر از همه اينه كه حتي نمي تونم حس ام رو تحليل كنم...
.
حوصله ي آدما رو ندارم.
تنهايي رو هم نمي تونم تحمل كنم.
پيش آدما مي شينم، ولي صداشون رو نمي شنوم.
لعنت!

2009-01-01T23:12:00.000-08:00

مدت زياديه كه احساس مي كنم معلق ام...
بديش اينه كه اونقدر اين حس طولاني شده كه دارم شك مي كنم زماني يه راه مشخص و يه برنامه ي استيبل داشته م...

2008-12-24T00:07:00.000-08:00

شبنم: واااااي خيلي دوستت دارم :* اگه آدما به نسبتِ عشقشون بالا مي رفتن، من الان تو كهكشان دو ميلياردم(!) بودم و هنوزم داشتم بالا مي رفتم :)
من: :))‌ منم دوستت دارم :* هوم... چه جالب مي شد اگه آدمايي كه كسيو دوست دارن بالا مي رفتن...
شبنم: آره فكر كن! يكي جلوت وايستاده بعد يهو ميره بالا! چه ضايع! :))
من: =))
شبنم: ولي اون وقت اگه يكي اون يكيو خيلي دوست داشته باشه از هم خيلي دور مي شن!
من: آره... ولي اصولا فرصت نمي كنن كه خيلي به هم علاقه مند شن، چون به محض اينكه يكي يكيو يه كمي دوست داشته باشه از هم دور ميشن... اون وقت مردم طبقه ي بالا(!) بايد با هم دوست شن!
شبنم: :)) آره... پس تنها راه با هم موندن و بيشتر شدن علاقه شون اينه كه همديگه رو به يه اندازه دوست داشته باشن...
من: اوهوم... كه با هم بالا برن...
.
.
.
پ.ن 1: آره آره فلسفي شد! آره آره شبنم فقط 13 سالشه! :))
پ.ن 2: با هم بالا رفتن سخت ترين كار دنياست... :(

انار، آجيل، حافظ...

2008-12-20T01:46:00.000-08:00

دلي كه غيب نمايست و جام جم دارد

ز خاتمي كه دمي گم شود چه غم دارد؟

***

من كه نفهميدم حافظ تأييدم كرد يا نصيحتم... ولي فالم رو خيلي دوست داشتم...
يلداي همه تون مبارك! :*

نيمه ي پُر و اين حرفا!

2008-12-18T21:24:00.000-08:00

تا يه ماه ديگه يه عالمه كار دارم :(
اونقدر زياد كه از نوشتنشون رو كاغذ وحشت مي كنم. قبول كه تنبلي هم كم نمي كنم! :( تا يه جاي كارم گير مي كنه دو تا فرندز خودمو مهمون مي كنم كه خداي نكرده غصه مُصه نخورم! ;)
اين فرندز ها هم يه چيزي مثل "آن شرلي" هاي يواشكي شب هاي امتحان شده. اون موقع كه راهنمايي بودم.
.
با همه ي اينا، الان يه گلدون شيشه اي بلند روي ميز اتاقمه كه 4 شاخه نرگس به ديواره هاش تكيه داده و عطرش اتاقمو پر كرده، يه دوست خوب برنامه ش با من جور شده كه دو سه روز در هفته بريم ورزش (يوهو! دارم از بي تحركي خفه ميشم!)، اون آزمايشگاه كه قراره تا يه مدتي زياد توش باشم جوِ دوست داشتني اي داره، سرما خوردگيم اَت لَست خوب شده ;) ، هنوز يه كوه طلبكارم (هي هي!)، و با اينكه تو اين هير و وير(!) دلم برف بازي مي خواد ولي دارم فكر مي كنم اگه زمستون امسالم مثل پارسال باشه بهتره برف بازيمو عقب بندازم كه اونقدر زود سرما دلمو نزنه و بتونم تا آخر زمستون دووم بيارم! :) (حالا اگه بخواين الانم منو ببرين برف بازي، رد نمي كنم! :-" )
.
اينكه تونستم اين همه چيز خوب پيدا كنم ايول داره ها! تازه همه شم نگفتم! :پي

2008-12-13T12:02:00.000-08:00

شاهكارم من!

تاريخ پست رو اشتباهي زده بودم، فرداش ديدم نيست، فكر كردم حتما ديليتش كرده م يادم رفته! :)) نگو دو روزه اينجاس!
پاكش كردم به هر حال... دوستش نداشتم زياد.
.
اميدوارم زندگي از فردا روتين شه... هنوز خيلي خسته م...
دلم يه دريا مي خواد، با شن هاي نرم... و چند تا دوست نزديك، كه بشينم سه ساعت كنارشون و سكوت باشه و موج باشه و...
دلم يه كوير مي خواد... با يه آسمونِ پر ستاره، با يه شب تا صبح حرف و لبخند... كنار آتيش...
دلم يه شب يلداي طووووولاني قشنگ مي خواد! با يه فال حافظ كه صاف زده باشه تو هدف...
.
ببينم چه مي كنيا! (البته اگه مي خواي معجزه و اينا روووو كني بگو آرزوهاي بزرگترم رو بگم!) ;) [شوخي با پروردگار!]

2008-11-19T00:55:00.000-08:00

رفته بودم دانشگاه تهران. با بابام، فارغ التحصیل سال 50!
قبلا" هم یکی از این برنامه های چهارشنبه ی آخر ماه رو باهاش رفته بودم ولی اون دفعه شب بود، وقت هم کم بود. این بار اونقدری وقت داشتیم که کل محوطه رو با نگاه های پر معنی وجب کنه و یاد خاطراتش بیفته... می گفت: "هیچی عوض نشده. اینجا پاتق ما بود... بیا بیا کتابخونه رو ببین! ما اینجا درس می خوندیم. اینجا یه در بود که ازش کتاب می گرفتن و اینا، الان بستنش... تالار شهید چمرانمون رو ببین، بزرگه نه؟ اطلاعیه ی کوهنوردی رو نگاه! همیشه برنامه های کوهنوردیمون خوب بود. یه استاد داشتیم... یه همکلاسی داشتم... "
.
لعنتی! می دونم که خیلی زود می گذره... یعنی 30 سال دیگه که برم دانشگاه چه حسی دارم؟ همین الانش که از دم حوض رد میشم دلم می گیره :(
.
پ.ن 1: همین دیشب داشتم فکر می کردم به اینکه 5 سال دیگه شماها کجایین؟ زندگی هاتون چه شکلیه؟ هنوز خبر داریم از هم؟ دوستیم هنوز؟ سی سال که یه عمره...
پ.ن 2: به یکی از دوستام قول دادم اگه در آینده هنوز دوست بودیم به بچه م یاد بدم بهش بگه دایی! چون خواهر نداره و نمی تونه دایی بشه :)) فکر کن! پیر شدیما، زده به سرمون رفته! ;)

2008-11-10T00:33:00.000-08:00

گاهی که بچه میشم، تو از منم بچه تری...
آینه م میشی.
از خودم خجالت می کشم،
از تو هم.
بزرگ میشم...

2008-11-06T22:05:00.000-08:00

این دختره خل شده! هی می شینم براش توضیح میدم که هر اتفاقی هم که الان براش بیفته کلی پیامدهای خوب داره، کلی تجربه ی تازه داره، کلی هیجان کشف نشده داره، کلی راه داره برای رسیدن به اونی که می خواد بشه... هی می شینم برای بار دهم و صدم و هزارم بهش یاد آوری می کنم که همیشه معتقد بوده و هست که خوشبختی هزارتا مسیر داره. (آخه اگه نداشت چه طوری ممکن بود تا الان خوشبخت ترین باشه؟) و تک تک این راه هایی که جلوی پاشن، یکی از همون هزارتان... هی ازش می پرسم تا حالا کجای زندگیش به بن بست خورده که الان دومیش باشه؟ آخه آدم اینقدر بی اعتماد؟ اینقدر ناشکر؟
خودشم هر دفعه شرمنده میشه ها! ولی فرداش باز نگرانه...
الانم نشسته اینجا، ضربان قلبش از استرس ناهماهنگه... بی تابه... یه لحظه می خنده، لحظه ی بعدش می زنه زیر گریه.
از دستش عصبانی ام...
.
پ.ن: واضحه که این دختره و من جفتش خودمم دیگه؟

رفع ابهام

2008-10-27T18:33:00.000-07:00

کی گفته دیگه قوی نیستم؟
نخیرم! (به قول بهار: زیر دو سال!) ;) هنوزم قوی ام... خوب هم هستم! خوشحال هم! :)
فقط تو فاصله ی بین قوی بودن ها باید استراحت های کوتاه کرد... همین! :)
.
پ.ن: توی این (کدوم؟) فیلمه می گفت باید تاف باشی ولی هارد نباشی. آره خلاصه!
بی ربط: متنفرم از اینجا که آدماش به هزار دسته ی "موندنی" و "رفتنی" (شامل "کِی رفتنی" و "کجا رفتنی") تقسیم میشن.

2008-10-24T20:20:00.000-07:00

بابا جون آدم که همیشه نباید قوی باشه! گاهی هم باید بشینه سرشو بگیره توی دستاش، زار زار گریه کنه...
تازه آدم همیشه وقتایی که ضعیفه و دلش گریه می خواد قرار نیست زود به خودش بیاد و منطقی باشه و آهنگ بذاره برقصه که! گاهی هم باید آویزون دوستاش (یا خانواده ش) بشه، خودشو لوس کنه، بشینه چند ساعت مزخرفات بگه و اونا هم وقت داشته باشن و بخوان بشنون و خسته نشن و دلداریش بدن و دوباره قوی اش کنن، آخرشم موفق شن(اونا) لبخندش(فرد غصه دار!) رو از لای اشکاش در بیارن! اونم بپره بغلشون، بگه مرسی از همه چی! :* اونا هم بهش لبخند بزنن... اون(ف.غ.د) هم بال در بیاره و احساس خوشبختی کنه...
من نمی دونم اگه قراره همیشه تنهایی قوی باشین و تنهایی "بتونین" و تنهایی حال خودتونو خوب کنین و تنهایی لذت ببرین و تنهایی آهنگ بذارین برقصین و ... چرا زنده این؟ هان؟ من یه دونه از این لبخندای اشک آلود خوشبختی رو با یه دنیا عوض نمی کنم!
.
پ.ن: یکی بیاد اینا رو از ناخود آگاه من به خود آگاهم منتقل کنه که انقدر گیج نخورم!